13.12.17
ΑΡΧΙΚΗ
 
ΤΟ ΑΛΟΓΑΚΙ
PONY.jpg

Στη Σκύρο διασώζεται ακόμα και σήμερα  μια σπάνια ράτσα αλόγου, μικρού μεγέθους το οποίο σύμφωνα με επιστημονική εκδοχή είναι οι τελευταίοι αντιπρόσωποι του «ιππαρίου του Πικερμίου» που έζησε στην Ελλάδα πριν από δεκαεπτά εκατομμύρια χρόνια

Το σκυριανό αλογάκι  φτάνει το  ένα μέτρο και  τα 4 εκατοστά. Το χρώμα του είναι  καφεκόκκινο  και έχει μακριά χαίτη.

Για τον τρόπο ζωής του τα  παλαιότερα χρόνια, δανειζόμαστε απόσπασμα από ένα πολύ γλαφυρό κείμενο του Γιώργου Φαλτάιτς:

ΤΑ ΗΜΙΑΓΡΙΑ ΑΛΟΓΑΚΙΑ ΤΗΣ ΣΚΥΡΟΥ

 alogiakiaskyroy.jpg.jpg«...τα ιθαγενή ιππάρια της Σκύρου, ζούσαν όλη τους την ζωή στα βουνά ,στερημένα από κάθε περιποίηση και ιδιαίτερη φροντίδα από τους κατόχους τους. Ζούσαν αγεληδόν και τρέφονταν με χόρτα και τρυφερά κλαδιά χαμόδεντρων. Πολλές φορές, τον χειμώνα, μέσα στην άγρια φύση, εξαντλημένα από το κρύο και την πείνα, αδυνάτιζαν και πέθαιναν χωρίς κανείς να φροντίζει για αυτά.

Τον Μάρτη όμως και τον Απρίλη, όταν όλη η φύση ζωντανεύει και το χορτάρι βρίσκεται άφθονο, τότε βαθμηδόν, αναλάμβαναν τις δυνάμεις τους, γίνονταν ζωηρά, πολλαπλασιάζονταν και διαιώνιζαν το είδος τους. Και το καλοκαίρι, την εποχή του θερισμού και του αλωνίσματος, όταν οι μηχανές δεν είχαν κάνει ακόμα την παρουσία τους στο νησί, «προσκαλούνταν» για να αποδείξουν την χρησιμότητά τους στον άνθρωπο.

 Λίγο πριν αρχίσει η εποχή του αλωνίσματος , οι Σκυριανοί θυμόνταν τα άλογά «τους» για να τα χρησιμοποιήσουν στη «συντριβή» των σταχυών. Τα άλογα  όμως αυτά καθώς ήταν σκορπισμένα εδώ κι εκεί, ούτε εύκολα βρίσκονταν, ούτε χωρίς κόπο συλλαμβάνονταν. Άρχιζε λοιπόν η αναζήτησή τους. Ψάχνοντας ο καθένας για τα δικά «του» άλογα, αναγνώριζε και τα άλογα των άλλων, από τα χαρακτηριστικά και από τα σημάδια που τους είχαν βάλει στα αυτιά, όταν, σε προηγούμενα καλοκαίρια, τα είχαν συλλάβει για πρώτη φορά.  Έτσι, μέσα σε λίγες μέρες, καθένας ήξερε σε ποιο μέρος του νησιού βρίσκονταν τα άλογά του, αλλά λόγω της άγριας κατάστασής τους , ήταν αδύνατο να τα πλησιάσουν. Τότε, άρχιζε ο μεγάλος αγώνας για την σύλληψή τους. Και, ή τα  περίμεναν εκεί που πήγαιναν για να πιούν νερό, οπότε έριχναν τη «θηλιά», μια μορφή Σκυριανού λάσου, και τα έπιαναν , ή τα καταδίωκαν όπως ήταν πολλά μαζί , για να τα στριμώξουν σε περιορισμένο χώρο, την «Αποκλείστρια», από όπου δεν μπορούσαν ούτε να προχωρήσουν, ούτε να υποχωρήσουν και τότε τα έπιαναν με την θηλιά. Η αδιάκοπη και σκληρή δουλειά στο αλώνι, κάπως τα ημέρευε , αλλά και τα αδυνάτιζε και τα αρρώσταινε. Τον Σεπτέμβρη, που είχαν τελειώσει πια τα αλώνια, τα άφηναν πάλι ελεύθερα για να τραβήξουν στα γνωστά τους μέρη , όπου έβρισκαν ξανά την ανεξαρτησία τους και όπου σπανιότατα συναντούσαν ανθρώπινη ύπαρξη.» 

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ

Την σημερινή εποχή  γίνεται ένας μεγάλος αγώνας για να μην εξαφανιστεί το αλογάκι, μιας και το 1998 με την απογραφή που έκανε το Υπουργείο Γεωργίας διαπιστώθηκε ότι ο πληθυσμός του είδους έχει μειωθεί επικίνδυνα.

Οι λόγοι  μείωσης του πληθυσμού των αλόγων είναι ο περιορισμός της χρήσης του, η διασταύρωση με γαϊδούρια  και οι περιπτώσεις αιμομιξίας που παρατηρείται σε ζώα που ζουν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Σήμερα ζουν 200 αλογάκια σε όλη την Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή επιτροπή έχει ορίσει σαν όριο επικινδυνότητας για εξαφανιστεί ένα είδος τα 1000.

Σύμφωνα με την απογραφή του Υπουργείου Γεωργίας του 1998 , 137 ζουν στην Σκύρο. Τα υπόλοιπα βρίσκονται σε εκτροφεία στην Θεσσαλονίκη, την Κέρκυρα και τη Λάρισα. Στη Θεσσαλονίκη τα πρώτα τρία αλογάκια εκτρέφονταν σε μονάδα που είχε δημιουργήσει το ξενοδοχείο Πόρτο Καράς της Χαλκιδικής. Εκεί άρχισαν να αναπαράγονται φτάνοντας τα 40. Το 1998 δωρίστηκαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το οποίο τα μετέφερε στο αγρόκτημα του. Τότε ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια για την καταγραφή τους και την ταυτοποίηση του DNA τους και την δημιουργία των πρώτων γενεαλογικών τους βιβλίων..
 
< Προηγ.