23.11.17
ΑΡΧΙΚΗ
 
Ο ΛΟΦΟΣ
(Απ τη συλλογή «Π ο ι ή μ α τ α» [1905-11])

Λαχανιασμένοι ωρμήσαμε στο λόφο τον ανεμικό,
Γελάσαμε στον ήλιο, και φιλήσαμε τη χλόη!
«Μέσ' απ' τη δόξα κ' έκσταση περνούμε» είπες, «ο αέρας
κι' η γή κι' ο ήλιος μένουν, τα πουλιά θα κελαδούνε,

Όταν θάμαστε γέροι, γέροι.... Κι' ως πεθάνουμε όλα
πούνε δικά μας πέρασαν˙ και θα καίη σ' άλλα χείλη
ερωτευμένων η ζωή». Και γώ είπα - «Ω της καρδιάς μου
καρδιά, τώρα είναι ο ουρανός μας κ' είναι κερδισμένος.

Οι μόνοι εμείς που μάθαμε της γής εδώ το μάθημα.
Το σύνθημά μας είναι Ζωή. Φυλάξαμε την πίστη!»
Κι' είπαμε˙ «θα κατέβουμε ροδοστεφανωμένοι

στη σκοτεινά, με αδίσταχτο το βήμα!....» Με περηφάνεια
γελάσαμε, γιατί είπαμε τόσες γενναίες αλήθειες.
- Κι' άξαφνα αφήκες μια κραυγή και γύρισες μακρυά μου.....

(μεταφρ. Γλαύκου Αλιθέρση)

 

 

 
< Προηγ.   Επόμ. >