18.01.18
 
Ιστορία
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΣΚΥΡΟ

                                                                       ΓΙΩΡΓΟΣ Ι. ΝΤΕΓΙΑΝΝΗΣ 

                                                                              ΕΥΒΟΙΑ 1979

  ......Με το σούρουπο γυρίσαμε από τα λατομεία και καβαλικεύοντας τραβήξαμε ίσια στο καράβι. Κατά τις εννιά η ώρα σηκώσαμε την άγκυρα, καβατζάραμε τη λωρίδα της στεριάς, που απλώνει στη θάλασσα με το Γεραιστό κατά την Άντρο. Περάσαμε και το επίφοβο αντέρεισμα, τον Καφηρέα, και το πρωί της άλλης ημέρας, χαράματα, βγήκαμε σ’ ένα μεγάλο έρμο λιμάνι – στα νοτιοδυτικά της Σκύρου. Έχει δυο νησιά μπρός στην είσοδό του, τρίστομο το λένε οι ναυτικοί, για τις τρείς εμπατές. Στα βόρεια του κόρφου απλώνονται αρχαία λατομεία, μια που και τούτο το νησί εφοδίαζε τους Ρωμαίους με πολύ μάρμαρο για τις κατασκευές. Επειδή οι κάτοικοι δεν είχαν ειδοποιηθεί για τούτη την επίσκεψη της Α.Μ. πέρασ’ όλο το πρωί, όσο να βρούμε άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια. Μόνο στη Ι καταφέραμε να ξεκινήσουμε και κάναμε δυό ώρες από το βουνόδρομο ανάμεσα σε περιοχή αρκετά δασωμένη, αλλά ελάχιστα κατοικημένη, ως να φτάσουμε στην πολίχνη, που είναι στην κορφή ενός μυτερού βράχου, όχι μακριά από τη βορεινή ακρογιαλιά. Στο δρόμο αριστερά είδαμε το μοναστήρι Αγ. Δημήτριος. Κοντά σ’ αυτό ο κ. Fiedler νομίζει πως βρήκε στο ρέμα ανάμεσα στα χαλίκια σημάδια από χρυσή άμμο. Η πόλη Σκύρος είναι φτωχή κι ασήμαντη και το αλλοτινό κάστρο που στεφανώνει τη μέση της και περιλαμβάνει το πρίν ξακουστό μοναστήρι του Αι – Γιώργη, άθλιο και γκρεμισμένο. Ο Άγιος δε θαματουργάει πιά, όπως έναν καιρό. Απάνω από την καστρόπορτα είναι εντοιχισμένο ένα ξαπλωμένο λιοντάρι από άσπρο μάρμαρο πολύ βλαμμένο, κι απάνω από ένα άλλο πορτάκι είδαμε το οικόσημο ενός Βενετσιάνικου ευγενή, στεμμένο με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου. Από έναν από τους βράχους τούτους τους κατεβατούς γκρέμισε ο Λυκομήδης, ο κύριος του νησιού, στη θάλασσα το Θησέα, που είχε καταφύγει στη Σκύρο, όταν επαναστάτησαν εναντίον του οι Αθηναίοι. Ένας αφανής τάφος έκλεινε τα κόκκαλα του Αθηναίου ήρωα εφτακόσια ολόκληρα χρόνια, ώσπου σύμφωνα με χρησμό, ο Κίμωνας έψαξε για τα οστά του, τα μετακόμισε στην Αθήνα και υπόταξε και το νησί σ’ αυτή. Ακόμη πιο ξακουστή έγινε η Σκύρος με τους μύθους για την αγάπη του Αχιλλέα προς τη θυγατέρα του Λυκομήδη, τη Δηϊδάμεια, για το κρύψιμό του ανάμεσα στις γυναίκες με προσπάθεια να ξεφύγη από την εκστρατεία της Τροίας, και για τη γέννηση του γιού του Νεοπτόλεμου ή Πύρρου. Ειδήσεις που έχουν σίγουρο πυρήνα ιστορικής αλήθειας μ’ όλη την παραλλαγή και την διακόσμησή τους από τους ποιητές. Από το κάστρο αντικρίσαμε, μια ώρα κάτω ανατολικά, στη θέση, όπου το νησί στενεύει το πιο πολύ, έναν βαθιό κόρφο, που διατηρεί και σήμερα το όνομα Αχίλλι, που σημαίνει Αχίλλειον και κατά τους κατοίκους το μέρος απ’ όπου έφυγε ο Αχιλλέας για την Τροία. Χωρίς άλλο ο ήρωας είχε εδώ ιερό˙ αυτό λέει το όνομα. Το πιο σπουδαίο ιερό της Αρχαίας Σκύρου ήταν ο ναός της Αθηνάς. Τούτου τα ερείπια πρέπει να αναζητηθούν βόρεια, κάτω από την πόλη στον περίγυρο του τακτικού λιμανιού της. Μόνο που το μικρό απομεσήμερο του Σεπτέμβρη δε μας επίτρεψε άλλες εκδρομές κι είχε πια σουρουπώσει, όταν φτάσαμε στη δυτική ακρογιαλιά κι ανεβήκαμε στο καράβι. Με τη Σκύρο πατήσαμε το πρώτο νησί της αξιοπρόσεχτης ομάδας, που απλώνεται ανάμεσα στη μέση Εύβοια, στα θεσσαλικά και θρακικά ακρογιάλια φτάνοντας με τον Άι – Στράτη, τη Λήμνο και την Ίμβρο πέρα ως τον Ελλήσποντο. Αυτή η ομάδα των νησιών – όσα ανήκουν στην Ελλάδα – έχει το όνομα Βόρειες Σποράδες. Αλλα η γεωγραφία τούτων των ελληνικών Σποράδων βρισκόταν ακόμη εδώ και λίγον καιρό σε αμφισβήτηση. Στο χάρτη μας είναι τυπωμένα – κυρίως ανάμεσα στην Εύβοια και τη Σκύρο – νησάκια που δεν τα συναντούμε στην πραγματικότητα, ωστόσο λείπουν άλλα μετρίου μεγέθους που τριγυρίζουν τα μεγαλύτερα νησιά. Σ’ αυτό προστίθεται και το μπέρδεμα των αρχαίων με τα νέα ονόματα. Γιατί από τη μια μεριά τα παλιά φτάσαν ως εμάς μισά, από την άλλη παρουσιάζονται δυό με το ίδιο όνομα ή ένα με δυό ονόματα. Κι εξάλλου η φαινομενική κατά σύμπτωση ομοιότητα στο άκουσμα μιας αρχαίας και μιας νέας ονομασίας (Πεπάρηθος, Πιπέρι), άφησε να παρατηρήσουμε σε μέγιστη παρανόηση.

 
ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΣΤΗ ΣΚΥΡΟ
                                                                                                                                                                                  Μάνου  Φαλτάιτς

Η Καθαρά Δευτέρα του 1944, εορτάστηκε στη Σκύρο με πάνδημο τρόπο. Ήταν η πρώτη Καθαρά Δευτέρα μετά την φυγή των Ιταλών, που έγινε το Σεπτέμβρη του 1943 και ο λαός είχε ανασάνει και ήθελε να γιορτάσει και να ξεδώσει. Η ελευθερία χόρταινε με αισιοδοξία κι ελπίδα στο μέλλον τους κάτοικους του νησιού. Τα μπαούλα ανοίχτηκαν τότε και βγήκαν οι καλές φορεσιές. Έβαλαν εκείνη την ημέρα τις πιο καλές παραδοσιακές οικογενειακές φορεσιές των οι νέοι και οι νέες, και ολόκληρο το Χωριό επάλλετο από τραγούδια και χαρούμενα λόγια και γέλια. Έλαβα και εγώ μέρος για πρώτη φορά στην μέγιστην τούτη γιορτήν των Σκυρίων... Μα τι γυρίσματα έχει η μοίρα! Ως φαίνεται, βασκαθήκαμε μόνοι μας .

More..περισσότερα...
 
ΛΙΝΑΡΙΑ

ΛΙΝΑΡΙΑ

More..περισσότερα...
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ


Αντίθετα με το «χωριό», την πρωτεύουσα της Σκύρου, που βρίσκεται απαρασάλευτα στον ίδιο ακριβώς χώρο από την προϊστορική αρχαιότητα με πρώτο γνωστό οικιστή το μυθικό Κρητικό ήρωα Ενυέα, η ιστορία του οικισμού της Λιναριάς, του σημερινού επίνειου της πόλης, δε ξεπερνά τα 180 χρόνια.
Είναι αξιοπερίεργο ότι η περιοχή, με το θαυμάσιο φυσικό της λιμάνι, δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ στο παρελθόν για οικιστική εγκατάσταση, όπως -τουλάχιστον μέχρι σήμερα- δείχνει η ανυπαρξία οποιονδήποτε κατάλοιπων (αρχαία θεμέλια, όστρακα κ.λ.π.) ενώ αντίθετα, βρίσκονται σε πολλά άλλα σημεία μαρτυρώντας την ύπαρξη σημαντικού αριθμού μικρών και σχετικά μεγάλων οικισμών στο νησί, κατά την προχριστιανική -κυρίως- αρχαιότητα.

More..περισσότερα...