Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩΠΗ ΠΡΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗ

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΑΠΟ ΕΥΡΩΠΗ ΠΡΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗ

a.roptro.sima.jpg.jpgΗ πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα βρίσκει την Ευρώπη σε μεγάλη κινητικότητα. Μεγάλο ρεύμα μεταναστών από Ευρώπη προς Αμερική εις αναζήτηση καλύτερης ζωής. Το ρεύμα της μετανάστευσης δεν το έκοψε καθόλου το ναυάγιο του πλωτού παλατιού, πλοίου ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ τον Απρίλιο του 1942.

Η μετανάστευσις σταμάτησε όταν εξερράγη ο 1ος ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1914-1918. Η πατρίδα μας με την επανάσταση στο ΓΟΥΔΙ το 1909 υπό τον Συνταγματάρχη Ζορμπά, έφερε στην Κυβέρνηση τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Με δεδομένη την πολεμική αναταραχή σε όλη την Ευρώπη και την αλλαγή των συνόρων η ελληνική Κυβέρνηση προέβη στον εκσυγχρονισμό του Στρατού, με μάθημα το πάθημα του 1897 που χωρίς να έχουμε σύγχρονο στρατό εμπλακήκαμε σε Πολεμική περιπέτεια προς την Τουρκία και υποστήκαμε ταπεινωτική ήττα και η Ευρώπη μας επέβαλε Δ.Ο.Ε. (Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο). Πράγματι ήρθε στην Αθήνα Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή υπό τον Συνταγματάρχη Ελντον. Επίσης προέβη εις την αγορά του θωρηκτού Αβέρωφ από τα ιταλικά Ναυπηγεία. Στις αρχές του 1912 φύγανε για την Αμερική πολλοί νέοι απ’ όλοι την Ελλάδα που άφηναν τις σκληρές συνθήκες εργασίας και ζωής, κυρίως στην ύπαιθρο με την ελπίδα καλύτερης διαβίωσης. Από το Αυλωνάρι έφυγαν ως μετανάστες είκοσι και πλέον νέοι. Οι Αυλωναρίτες είχαν το πλεονέκτημα και μετέβαιναν όλοι στη Βοστόνη λόγω ότι τους υποδεχόταν ένας Αυλωναρίτης με το όνομα Ποθητάκης ή Κοέν. Τους βοηθούσε τις πρώτες μέρες να βρουν δουλειά και τους ενοικίαζε φτηνά δωμάτια στο μεγάλο σπίτι-πανσιόν που διατηρούσε. Ο αναφερόμενος Ποθητάκης ή Κοέν έχτισε στο Αυλωνάρι το μεγάλο σπίτι εις στο κέντρο, όπου εστεγάζοντο διάφορες εκδηλώσεις και στη συνέχεια το αγόρασε ο Νίκος Ζέρβας ή Βαρελάς μετά το αγόρασε ο Νικόκλης Παπαστρατής και τώρα είναι ιδιοκτήτης ο Άγγελος Ποθητάκης, όπως σε άλλο αφήγημά μας αναφέρουμε. Δεν θα ασχοληθώ με όλους τους Αυλωναρίτες που πήγαν στην Αμερική, αλλά θα ξεχωρίσω τέσσερις. Τον Γιάννη Νικ. Κούκη ή Κουκογιάννη, τον Γιάννη Νικ. Μαρούλη ή Κολιακόγιαννη, τον Χρήστο Κοτρόζο ή Κιτσαβάγγο και τον Αναστάσιο Σταμούλη ή Τασοφθυμη. Ήταν φίλοι μεταξύ των και συνομήλικοι με μόνο εφόδιο το Απολυτήριο του Σχολαρχείου Αυλωναρίου που όπως αναφέραμε αλλού λειτουργούσε υποδειγματικά την εποχή εκείνη. Εις την Ελλάδα από τις 5/10/1912 που εξερράγη ο 1ος Βαλκανικός Πόλεμος εναντίον της Τουρκίας και με το τέλος του 2ου Βαλκανικού Πολέμου εναντίον της Βουλγαρίας 10/6/1913 έως 30/7/1913 επικρατούσε άκρατος ενθουσιασμός αφού με την συνθήκη του Βουκουρεστίου η Ελλάδα διπλασίασε την έκταση της Επικράτειας της. Τα γεγονότα απέδειξαν πόσο σωτήρια ήταν η κίνηση της κυβερνήσεως για τον εκσυγχρονισμό του στρατού και την προσθήκη εις τον Στόλο μας τον ........ θωρηκτού ΑΒΕΡΩΦ. Ο στρατός εσημείωσε συνεχόμενες νίκες εναντίον των Τούρκων και των Βουλγάρων, και ο στόλος απέκτησε υπεροπλία στο Αιγαίο λόγω της μεγάλης ταχύτητος της ισχυρής θωρακίσεώς του και των αγγλικών πυροβόλων του. Τόση ήτο η ανάγκη για την εξεύρεση στρατευσίμων οπλιτών για την ενίσχυση του στρατού που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιστράτευσε το 1913 δύο κλάσεις το 1913 Α και το 1913 Β με συνέπεια να μην υπάρχει κλάση 1914. Παράλληλα εψήφισε νόμο με τον οποίο θα αφαιρούσε την ελληνική ιθαγένεια για όσους δεν επέστρεφαν στην πατρίδα για να πολεμήσουν. Ερχόμαστε τώρα στους τέσσερις Αυλωναρίτες. Η συμπεριφορά τους είναι μικρογραφία όλων των Ελλήνων, που είχαν μεταβεί στην Αμερική δεδομένου ότι τόσο ήταν το ποσοστό της επιστροφής. Οι τρεις Αυλωναρίτες Γιάννης Μαρούλης, Χρήστος Κοτρόζος και Αναστάσιος Σταμούλης έμειναν στην Αμερική και επέστρεψαν στο Αυλωνάρι γύρω στο 1935ν με πολλά χρήματα λόγω της μεγάλης αξίας του δολαρίου και έχτισαν για την εποχή πολυτελή σπίτια με συνέπεια να εργαστούν πολλοί Αυλωναρίτες με καλό ημερομίσθιο και να συμβάλλουν εις την οικονομική ανάκαμψη του Αυλωναρίου κατά την εποχή της δεκαετίας του ’30, όπως σε άλλο αφήγημά μας αναφέραμε. Ερχόμαστε τώρα εις τον τέταρτο Αυλωναρίτη τον Γιάννη Κούκη, πατέρα μου, που επέστρεψε να πολεμήσει. Ενώ ετοίμαζε τα πράγματά του για την επιστροφή, τον καλεί το αφεντικό του και του λέει «ΤΖΩΝ προκειμένου να γυρίζεις για χρόνια στα βουνά με χιόνια και βροχές καις το τέλος να σκοτωθείς, πάρε το GUN (πιστόλι) απ’ το συρτάρι μου και πήγαινε στην τουαλέτα να αυτοκτονήσεις». Το αφεντικό του προόριζε για διευθυντή του μεγάλου εστιατορίου. Με έξοδα του τον έστειλε στο σχολείο για να μάθει τη γλώσσα σύντομα. Κανείς Αυλωναρίτης δεν πήγε στο σχολείο γι’ αυτό με παραμονή τριάντα και πλέον ετών επέστρεψαν χωρίς να ξέρουν τη γλώσσα. Ο Γιάννης Κούκης με παραμονή στη Βοστώνη 13 μηνών (1912-1913) επέστρεψε και κατετάγη αμέσως στο στρατό. Έλαβε μέρος στις νικηφόρες μάχες εναντίον των Βουλγάρων (Ιούλιος 1913). Το 1914 ετοποθετήθη ως λοχίας εις την Μεραρχία των Σερρών. Ήταν διαταγή του επιτελείου, οι μονάδες με στρατεύσιμους από τις νέες περιοχές να πλαισιώνονται με επίλεκτους μορφωμένους υπαξιωματικούς από την παλιά Ελλάδα. Έμεινε εις την πόλη των Σερρών τρία χρόνια και κατά σύμπτωση η εγγονή του και κόρη μου Κλεοπάτρα νυμφεύει εις τις Σέρρες με γνήσιο Σερραίο άνδρα. Έλαβε μέρος εις την εκστρατεία της Ρωσίας το 1918 με το Σύνταγμα του Νεόκοσμου Γρηγοριάδη. Τον Απρίλιο του 1919 απεβιβάστη στην Σμύρνη. Έλαβε μέρος εις την Μικρασιατική Εκστρατεία. Στις μάχες προ της Αγκύρας τον Αύγουστο του 1921 επαρασημοφορήθη με μετάλλιο από το Σύνταγμά του, διότι υπέδειξε εις το λοχαγό του ότι το μέρος που ετοίμαζε να κατασκηνώσει ο λόχος είχε επισημανθεί από τουρκικό πυροβολικό. «Πώς το ξέρεις λοχία ότι μας επισήμαναν οι Τούρκοι;” Παρακολούθησα ύποπτες κινήσεις στο δάσος απέναντι με τα κιάλια και είδα μουλάρια με ορειβατικά πυροβόλο». «Πού τα βρήκες τα κιάλια λοχία;». «Τα πήρα από ένα Τούρκο ελεύθερο σκοπευτή». Ο λοχαγός άκουσε τις υποδείξεις του λοχία και μετέφερε το λόχο πίσω από ένα υψωματάκι. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να φύγει ο λόχος, ενώ είχε ήδη σκοτεινιάσει, έπεσαν στο μέρος εκείνο 20 περίπου οβίδες. Είναι αλήθεια ότι ο Κεμάλ επειδή το 1921 δεν είχε πολύ οργανωμένο στρατό για να ανακόψει την προέλαση του στρατού μας, είχε οργανώσει σώμα ελευθέρων σκοπευτών που παρακολουθούσαν τις κινήσεις των αξιωματικών με κιάλια και με ευθύβολα γερμανικά όπλα πυροβολούσαν από πολύ μακριά. Ένα τέτοιο ελεύθερο σκοπευτή εξουδετέρωσε ο λοχία Κούκης με δύο άνδρες μετά από πονηρό ελιγμό και του πήρε τα κιάλια. Τον Αύγουστο του 1921 ένα χρόνο πριν την καταστροφή του Στρατού επεστρατεύτη λόγω φονευθέντος αδελφού (του εφέδρου Υπολοχαγού Κούκη Παναγιώτη, Σχολάρχου). Έτσι υπηρέτησε συνεχώς επτά με δύο αποστρατίες ολίγων εβδομάδων κατά τα έτη 1915, 1916.
 
< Προηγ.   Επόμ. >